Panorama rozwoju technologii i zastosowań mikroprzełączników dźwigni zawiasowych

Rozwój mikroprzełączników sięga początku XX wieku. Początkowo były to ręcznie obsługiwane przełączniki mechaniczne, wykorzystywane głównie do podstawowego sterowania urządzeniami przemysłowymi. Charakteryzowały się prostą konstrukcją, ale niską niezawodnością. Po II wojnie światowej, wraz z rozwojem elektroniki, mikroprzełączniki zaczęto stosować w sprzęcie AGD i motoryzacji, np. w radiach, telewizorach, przełącznikach drzwi samochodowych itp. W latach 60. i 70. XX wieku postęp w technologii półprzewodnikowej przyczynił się do miniaturyzacji i zwiększenia niezawodności mikroprzełączników. Mikroprzełączniki dźwigniowe zaczęły integrować rolki, sprężyny i inne elementy konstrukcyjne, aby dostosować się do złożonych ruchów mechanicznych. Japoński Omron, niemiecki Marquardt i inne firmy wprowadziły na rynek znormalizowane produkty, których żywotność mechaniczna przekroczyła milion razy, stając się standardem w automatyce przemysłowej. Wkraczając w XXI wiek, Internet Rzeczy (IoT) i gwałtowny wzrost popytu na pojazdy o nowych źródłach energii dodatkowo zwiększyły popyt na mikroprzełączniki. Jednym z nich był mikroprzełącznik dźwigniowy, który został opracowany wraz z dywersyfikacją scenariuszy zastosowań. Przełączniki dźwigniowe opracowano z myślą o wysokiej precyzji i odporności na wysoką temperaturę (np. styki ceramiczne), a także zintegrowano technologię wykrywania nacisku w celu realizacji funkcji sprzężenia zwrotnego dotykowego, stosowanej w przegubach robotów i inteligentnych systemach sterowania pojazdami. Wspomniane przedsiębiorstwa ze Stanów Zjednoczonych, Niemiec i Japonii zdominowały rynek średniej i wysokiej klasy, podczas gdy w ostatnich latach przedsiębiorstwa chińskie również penetrują rynek średniej i wysokiej klasy.